Lieve Max,

Jouw leven hier op aarde is voorbij. 13 jaar lang was je onze huisgenoot. Vanaf het eerste moment dat je bij ons was, konden we niet om je heen. Je was een echte Heidewachtel, én een echte reu.
Op 22 januari 1997 mochten we je gaan halen. Wat waren we blij met jou als opvolger van ons Rakkertje.
Samen hebben we allerlei cursussen gedaan, waaronder behendigheid en de jachttraining. We zijn samen mee op jacht geweest en je hebt ons konijnen, fazanten en hazen gebracht. Zoals het een echte Heidewachtel betaamt.
Ook zijn we naar tentoonstellingen geweest. Trots als een pauw brachten we het Peerd van Ome Loeks mee uit Zuid-Laren, waar je beste Reu werd terwijl we je ook al in de Veteranenklasse hadden kunnen inschrijven!

Je was een trotse reu, die te vergeefs probeerde roedelleider te zijn. Tevergeefs omdat je dat gewoonweg niet in je had. Hoewel je dat nooit zou hebben toegegeven was je in je hart een bang en onzeker hondje met een heel ingewikkeld karakter.
Zonder het zelf te beseffen heb je ons heel veel geleerd. Over hoe honden zijn en over hoe wij met hen om moeten gaan. Dat is wel ten koste van jezelf gegaan, en dat vind ik zo ontzettend erg…
Je had het zo fijn kunnen hebben met Ben, Donna en Anke, samen spelen en samen leven in harmonie met ons allemaal. Maar dat zat niet in jouw karakter. Je was een eenling, die geen andere honden in zijn onmiddellijke nabijheid kon verdragen. Soms had je zelfs moeite om ons als je leiders te zien en probeerde je je daaraan te onttrekken. Met veel vallen en opstaan hebben we een manier gevonden om met z’n alleen in redelijke harmonie samen te leven.
Hoewel het niet onze manier was, was het voor jou de enige manier.
Het zij zo.

Een aantal jaren geleden kreeg je kanker. Daar ben je aan geopereerd en dat is lange tijd goed gegaan. Maar later werd je ook geestelijk ziek, dement. Ook je gehoor en ogen lieten je steeds meer in de steek. Die aftakeling is erg snel gegaan en in korte tijd veranderde je van een trotse, grote, mannelijke Heidewachtel in een oude hond.
Je stond onzeker op je poten en viel regelmatig om. De dierenarts bevestigde dat er van alles mis met je was en dat je “in blessuretijd” leefde.

Nu is het dan zover. Je bent er niet meer. We zullen je missen  Max, meer dan je ooit zult weten.
Wij zijn dankbaar dat jij deel uit maakte van ons leven en wensen je een goede reis naar de eeuwige jachtvelden. Hopelijk vind je daar de innerlijke rust die je bij ons nooit gevonden hebt.

Vaarwel lieve Max …