Waarom dit ras?

Op 29 december 1996 overleed onze eerste hond op 11-jarige leeftijd. Aangezien wij ons een leven zonder hond niet voor kunnen stellen, was het besluit om zo snel mogelijk een nieuwe hond aan te schaffen snel genomen.

Op dat moment zijn er veel zaken waar je goed over na moet denken, zoals:

- willen we een raszuivere of een rasloze hond?

- willen we een reu of een teef?

- willen we een puppy of een oudere hond uit het asiel?

- willen we een huishond of een hond waar je actief mee bezig wilt zijn?

Op de meeste vragen was het antwoord niet zo moeilijk: we wilden graag een raszuivere hond van het mannelijke geslacht. Onze vorige hond was ook een reu en dat beviel ons prima.

Omdat we de hond graag een goede basisopvoeding wilden geven die paste bij onze gezinssituatie, werd voor een puppy gekozen.

Om op de laatste vraag een zo goed mogelijk antwoord te kunnen formuleren hebben we ons

goed laten informeren over de diverse rassen, met alle bij dat ras horende voor- en nadelen.

We hebben encyclopedieën en andere literatuur geraadpleegd, met veel mensen gesproken en uiteraard bij onszelf nagegaan hoe intensief we met onze nieuwe hond bezig wilden zijn.

Uiteindelijk kwam er een soort "profielschets" van onze toekomstige viervoeter uit al deze informatie naar voren: het moest een middelgroot ras worden met een prima karakter. De vacht moest niet al te lang zijn en makkelijk in het onderhoud.

Dat we veel met de hond zouden gaan optrekken stond vast, dus kwam bij ons meteen de jachthond in gedachten: hoewel wij niets van jacht en jagen afwisten, stond in alle boeken die wij gelezen hadden dat je met een jachthond ook prima gehoorzaamheid, behendigheid, flyball etc. kon beoefenen. Kortom: mogelijkheden te over.

Nu kwam natuurlijk de vraag: welk ras neem je? Rasgroep 7 en 8 bestaan uit een enorm aantal rassen. Toen zijn we plaatjes gaan kijken. Toen wij de Kleine Munsterlander of Heidewachtel zagen, was onze keus eigenlijk al gemaakt. Met een schofthoogte van 50-56 cm een niet al te groot ras, met een karakter wat prima bij ons paste en … een zelfreinigende vacht!

Als je weet wat je wilt, wil je het ook zo snel mogelijk hebben, dat is heel menselijk. Wij hebben daarom in de eerste week van januari 1997 de puppybemiddeling van de Nederlandse Vereniging van Heidewachtelliefhebbers gebeld met de mededeling dat wij een reutje zochten.

Wij kregen toen de mededeling dat er op dat moment nog twee reutjes beschikbaar waren, één in Zeeland en één Limburg.

Aangezien men ons adviseerde eerst in Limburg te gaan kijken, omdat de oudercombinatie hen erg aansprak, zijn wij meteen gaan bellen.

Enkele dagen later konden wij de pup gaan bezoeken, en uiteraard waren wij meteen verkocht: het kereltje was 5 weken oud en deed vreselijk zijn best ons zo goed mogelijk in te pakken. Wij mochten het hondje een naam geven en besloten hem Max te noemen.

Op 22 januari 1997 werd Max opgehaald en werd hij definitief lid van ons gezin. Max was zolang wij in de buurt waren erg gelukkig, maar als hij moest gaan slapen miste hij toch zijn moeder en nestgenootjes. Max lag, omdat hij nog niet zindelijk was, in een reisbench in de huiskamer. Hij huilde en jankte dat het een lust was. Na een paar slapeloze nachten besloot mijn man dat het welletjes was. Hij sloop op een nacht naar beneden en wachtte tot het gejammer weer begon. Toen heeft hij een flinke klap op de bench gegeven, waardoor Max enorm schrok. Vanaf dat moment was het ’s-nachts rustig.

Max met 8, 9, 12 en 18 weken

____________________________________________________________________________________________________________________________